ΚΡΑΣΙ & ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ

Η Θάσος φημίζεται για τα σκούρα κόκκινα υψηλόβαθμα κρασιά (18 βαθμών αλκοόλης) της Αρχαίας Θάσου, τα οποία αραιώνονταν με νερό από τους οινοχόους της εποχής. Σήμερα παράγει τον οίνο ΠΓΕ Θάσος. Επίσης, στη Θάσο, όπως και στο Άγιο Όρος, υπάρχει η απαγορευμένη ποικιλία υβρίδιο “τζωρτζίνα”, που έχει χαρακτηριστικό άρωμα και γίνεται τσίπουρο. Επιπλέον, όποιος/α βρεθεί στο νησί αξίζει να επισκεφθεί το Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου για να δεί την μαρμάρινη πλάκα στην οποία καταγράφονται οι κανόνες εμπορίας και καλλιέργειας του κρασιού, σαν τους σημερινούς νόμους για τα κρασιά Π.Ο.Π. και Π.Γ.Ε.

Η αμπελουργική ιστορία της Δράμας χάνεται στα βάθη του χρόνου. Η σύγχρονη ιστορία της ωστόσο ξεκινά σχετικά πρόσφατα με το πλεονέκτημα της σωστής οργάνωσης, των μεγάλων επενδύσεων, της επιλογής ποικιλιών με ιδιαίτερο εμπορικό ενδιαφέρον. Στην περιοχή της Δράμας μπορεί κανείς να απολαύσει ορισμένες από τις πλέον αναγνωρίσιμες και επιτυχημένες ετικέτες κρασιών όλης της χώρας.

Η Διαδρομή του κρασιού του Διονύσου διασχίζει την περιοχή της Ξάνθης, στην οποία το οινικό ενδιαφέρον εντοπίζεται στα Άβδηρα, όπου παράγονται οι οίνοι ΠΓΕ Άβδηρα. Τα Άβδηρα, γνωστά ως αμπελουργική ζώνη ήδη από την αρχαιότητα, οφείλουν την υψηλή ποιότητα των κρασιών τους στις όμορφες πλαγιές με τις ήπιες κλίσεις και τα πλούσια σε άργιλο εδάφη, που συγκρατούν την πολύτιμη υγρασία, καθώς και τη δροσιά που εξασφαλίζει ο ποταμός Νέστος στους αμπελώνες που είναι φυτεμένοι στο επίπεδο της θάλασσας.

Η περιοχή της Μαρώνειας, στο νομό Ροδόπης, όπου βρίσκονται τα αμπέλια των «Κικόνων», αναφέρεται από το Mουσείο Oίνου της Βουργουνδίας ως η πρώτη περιοχή όπου παράχθηκε ποτέ κρασί στην Ευρώπη. Οι Κίκονες ήταν ο πρώτος λαός που παρήγαγε κρασί στην περιοχή, όπως καταγράφεται από τον Όμηρο και στα δυο έπη του. Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, Τρώες και Έλληνες τροφοδοτούνταν με κρασί από τα αμπέλια των Κικόνων.

Το μεγαλύτερο τμήμα του εβρίτικου αμπελώνα και το ενδιαφέρον για τους οινόφιλους εντοπίζεται στο Δήμο Σουφλίου και στην περιοχή του Τριγώνου, στο Δήμο Ορεστιάδας, στα σύνορα με τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Πρόκειται για περιοχές με ντόπιες, παλιές, ποικιλίες που η ιστορία τους χάνεται στις αρχές του 18ου αιώνα.

Στην περιοχή του Έβρου όπου παράγονται οι οίνοι ΠΓΕ Έβρος – και ιδίως στο Σουφλί – η αμπελοκαλλιέργεια και η παραγωγή κρασιού γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη από το 1870 έως στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν οι Γάλλοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, με αφορμή την κατασκευή της γραμμής του Orient Express συνέβαλαν στη φύτευση πολλών γαλλικών ποικιλιών. Οι Γάλλοι, μάλιστα, δίδαξαν στους ντόπιους τη μέθοδο των γραμμικών αμπελώνων, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα η γραμμική καλλιέργεια άρχισε στις αρχές του ’80.

Στη Σαμοθράκη, η οποία βρίσκεται και επισήμως πλέον στον οινικό χάρτη της Ελλάδας, παράγονται αξιόλογα εμφιαλωμένα κρασιά, ενώ ο Αμπελουργικός Συνεταιρισμός διαθέτει άμβυκα και παράγει τσίπουρο.